بذرپاشي براي چمن و بقولات، فرسايش سطحي، که در شرايط خاص مي تواند به زمينلغزش منجر شود، را کاهش مي دهد. کاشت درختچه ها پوشش گياهي را تقويت کرده و سيستم ريشه ها را قويتر مي سازد، که در نهايت به افزايش پايداري شيب ختم مي شوند. اگر فرسايش سطحي و گسيختگي هاي کوچک و کم عمق کنترل نشود، مي توانند به مشکلات بزرگتري بيانجامند که ديگر قابل کنترل نيستند. فرسايش بزرگ مقياس بايد با فناوري هاي مهندسي تصحيح و کنترل شود. واژه مهندسي زيستي يا حفاظت بيوتکنيکي شيب به معناي استفاده از گياهان براي حفاظت شيب با جلوگيري از گسيختگي شيب و فرسايش سطحي است. مهندسي زيستي به طور مفصل در بخش سوم کتاب شرح داده شده است.
گياه کاري براي اجراي موفق برنامه هاي احياي پوشش سبز ضروري است. پيش از بذرپاشي، شخصي با تجربه محلي مشورت شود. دانش محلي براساس موفقيت و شکست پروژه هاي قبلي ارزشمند است. بذرپاشي بايد فورا پس از آشفتگي صورت گيرد، دست کم 6 هفته قبل از دوره خشکسالي يا يخبندان مخرب.
دامنه اي که پيش از بذرپاشي تا حد امکان پايدار شده است، از منافع مقاومت در برابر فرسايش و گسيختگي در آينده بهره مند مي گردد. کنترل زهکشي سطحي، برداشت سنگهاي آويزان در لبه ديواره ها، کاهش شيب دامنه و سکوبندي همگي پيش از بذرپاشي بايد انجام شوند.
دو نوع پايه بذرپاشي وجود دارد: خشک و آبي.
بذرپاشي خشک. بذرپاشي خشک با ديسک هاي گردان و پذرپاش هاي بادي صورت مي گيرد. اين روش ها کم هزينه تر از روش آبي بوده، ولي به سطوح خاکي ناهموار و شيب هاي ملايم محدود مي شوند. پذرپاش هاي ديسک گردان، پذرها را پخش کرده و با نيروي سانتريفوژ بارور مي کنند. ساده ترين پذرپاش نوعي سيکلوني دستي است. پذرپاش هاي بادي از هوا براي پاشيدن پذر و باروري در فاصله 5 تا 8 متر استفاده مي کنند. تجهيزات را مي توان براي وسايل موتوري سازگار کرد.
بذرپاشي آبي يا هيدروسيدينگ. اين نوع از بذرپاشي عبارتست از بکارگيري بذر و آب حاوي کود، اتصال دهنده خاک، و (يا) مالچ (کود گياهي). اين سيستم نيازمند يک تانک مخلوط کننده و سيستم مکانيکي پمپاژ مايع است. بذرپاشي آبي براي شيب هايي با نسبت 1:1 و بيشتر موثر است، جاييکه اتصال دادن بذر به دامنه ضروري است.